Każdy chyba słyszał o siedmiu cudach świata. To nic nadzwyczajnego, choć same miejsca, które na tę listę trafiały nie mają nic wspólnego z pospolitością. Nie bez powodu nazywane są cudami świata – są wspaniałymi, pięknymi i niezwykłymi obiektami, które albo zostały stworzone przez człowieka, albo przez naturę i po dziś dzień zachwycają każdego, kto tylko na nie spojrzy. Takich wspaniałych miejsc wartych zobaczenia jest jednak więcej, a tu przedstawiamy listę ośmiu cudów świata.
1. Machu Picchu, Peru
2. Koloseum, Włochy
3. Pomnik Chrystusa zbawiciela, Brazylia
4. Tadż Mahal, Indie
5. Wielki Mur Chiński, Chiny
6. Chichen Itza, Meksyk
7. Petra, Jordania
8. Hagia Sophia, Turcja
Machu Picchu, Peru
Jest to miejsce o niezwykłej historii, jednocześnie znajdujące się w równie niezwykłym krajobrazie górskim. Ruiny miasta położone są w przełęczy i na wzgórzach Andów na wysokości ponad 2400 metrów nad poziomem morza. Pozostałości zabudowań wyglądają niezwykle, zwłaszcza na tle otaczającej przyrody, ponieważ w dużym stopniu projekt miasta zakładał wkomponowanie go w naturalny teren.
Machu Picchu powstało prawdopodobnie w XV wieku jako rezydencja władcy Inków Pachacuteca. Kompleks składa się z ponad 200 budowli – świątyń, rezydencji, magazynów i tarasów uprawnych połączonych siecią schodów wyrzeźbionych w skale. System kanałów i fontann świadczy o zaawansowanej znajomości inżynierii wodnej przez budowniczych.
To niesamowite zabudowania znajdujące się na różnych poziomach, jednocześnie najlepiej zachowane inkaskie miasto w czasach współczesnych. Zostało opuszczone w XVI wieku, prawdopodobnie wskutek epidemii ospy przywleczonej przez konkwistadorów, choć nigdy nie zostało przez nich odkryte ani zniszczone.
Koloseum, Włochy
Koloseum to charakterystyczna budowla mieszcząca się w stolicy Włoch – Rzymie. Jest uznawane za jedno z najwspanialszych dzieł antycznej architektury i po dziś dzień jego widok potrafi zapierać dech w piersiach. Zbudowany w I wieku naszej ery przez dynastię Flawiuszy amfiteatr służył rozrywce mieszkańców imperium przez ponad 400 lat.
Swoją nazwę zawdzięcza ogromnemu posągowi Nerona – Colossus Neronis – który stał w pobliżu. Ta zadziwiająca starożytna budowla mogła pomieścić nawet 50 tysięcy widzów rozmieszczonych na czterech kondygnacjach. System tuneli i pomieszczeń pod areną służył do transportu gladiatorów, zwierząt i rekwizytów.
Odbywały się tam walki gladiatorów, polowania na dzikie zwierzęta oraz odgrywano mitologiczne scenki i inscenizacje bitew morskich (naumachia). W średniowieczu kamienny materiał z Koloseum wykorzystywano do budowy pałaców i kościołów, co spowodowało częściowe zniszczenie obiektu. Mimo to budowla pozostaje symbolem potęgi starożytnego Rzymu.
Pomnik Chrystusa Zbawiciela, Brazylia
Jest to bardzo charakterystyczna rzeźba znajdująca się na szczycie góry Corcovado w Brazylii. Ta 38-metrowa statua stała się nieodłącznym symbolem Rio de Janeiro, a rozpostarte na boki ramiona Chrystusa witają oraz żegnają wszystkich przybywających do i wyjeżdżających z miasta. Całkowita wysokość pomnika wraz z 8-metrowym cokołem wynosi 38 metrów, a rozpiętość ramion – 28 metrów.
Budowa monumentu trwała 9 lat (1922–1931) i była dziełem brazylijskiego inżyniera Heitor da Silva Costa oraz francuskiego rzeźbiarza Paula Landowskiego. Posąg wykonano z betonu żelbetowego pokrytego kamieniem mydelnicowym, co zapewnia mu odporność na warunki atmosferyczne i zachowanie jasnej barwy.
Zainteresowani mogą obejrzeć posąg z bliska – można do niego dotrzeć kolejką zębatą przez las Tijuca lub drogą serpentynową. Z platformy widokowej u stóp pomnika rozpościera się zapierająca dech w piersiach panorama całego Rio de Janeiro, Zatoki Guanabara oraz plaży Copacabana.
Tadż Mahal, Indie
Nie ma w tym nic dziwnego, że ta budowla znalazła się na liście cudów świata. Charakterystyczne kopuły i minarety są znane praktycznie przez wszystkich. Nazywana jest również świątynią miłości, ponieważ została zbudowana przez sułtana Szahdżahana jako mauzoleum poświęcone zbyt wcześnie zmarłej w połogu żonie, Mumtaz Mahal, stąd też wzięła się jego nazwa.
Jest to niezwykłe wymieszanie trzech różnych stylów architektonicznych – mongolskiego, muzułmańskiego i perskiego, dodatkowo przeplatane elementami indyjskimi. Budowla powstała w latach 1632–1653, a przy jej wznoszeniu pracowało ponad 20 tysięcy rzemieślników i artystów z całej Azji.
Biały marmur, z którego wykonano budowlę, zmienia kolor w zależności od pory dnia – o świcie ma odcień różowy, w pełnym słońcu świeci jasnością, a w świetle księżyca nabiera perłowej poświaty. Kompleks otaczają wspaniałe ogrody z fontannami i kanałami, które tworzą symetryczną kompozycję idealnie odzwierciedlającą koncepcję muzułmańskiego raju na ziemi.
Wielki Mur Chiński, Chiny
Zdecydowanie jest to największa budowla obronna na świecie. Mur rozciąga się na tysiące kilometrów przez północne Chiny, choć w wielu miejscach został zniszczony. Mimo to nadal robi ogromne wrażenie, nawet pomimo faktu, że pierwotnie łączna długość wszystkich odcinków wynosiła około 8850 km.
Budowę rozpoczęto w VII wieku p.n.e., a największy etap prac przypadł na panowanie dynastii Ming (XIV–XVII wiek). Pełnił on funkcję obronną, posiadał liczne wieże strażnicze, forty i koszary wojskowe rozmieszczone co kilka kilometrów. System sygnalizacji dymem i ogniem pozwalał na szybkie przekazywanie informacji o zagrożeniu na olbrzymie odległości.
Dziś jest to jedna z największych atrakcji turystycznych Chin, a turyści bardzo chętnie i tłumnie odwiedzają mur i się nim przechadzają. Ze względów bezpieczeństwa tylko kilka niewielkich odcinków jest udostępnionych dla zwiedzających – najchętniej odwiedzane fragmenty znajdują się w okolicach Badaling i Mutianyu niedaleko Pekinu.
Chichen Itza, Meksyk
Jest to miejsce znajdujące się na północy półwyspu Jukatan, a dokładnie w meksykańskim stanie Jukatan. To pozostałość po starożytnym mieście Majów, które powstało najprawdopodobniej w VI wieku naszej ery i osiągnęło szczyt potęgi między X a XII wiekiem.
Można tam znaleźć ruiny typowych dla tej cywilizacji budynków mieszkalnych, a także kilka imponujących świątyń. Najbardziej rozpoznawalną budowlą jest piramida Kukulkana (El Castillo) – 24-metrowa świątynia schodkowa z platformą na szczycie. W dniach równonocy wiosennej i jesiennej, dzięki precyzyjnemu ustawieniu budowli względem słońca, na balustradzie pojawia się gra świateł przypominająca węża – uosobienie bóstwa Kukulkana.
Pierwotnie miasto było zamieszkiwane przez Majów, później Tolteków, których zabytkowe ruiny również są widoczne. Na terenie kompleksu znajduje się też największe w Mezoameryce boisko do gry w piłkę (tlachtli) oraz święta studnia (cenote), w której składano ofiary dla bogów. Miasto zostało opuszczone w XV wieku z nieznanych przyczyn.
Petra, Jordania
To kolejne ruiny starożytnego miasta, tym razem położone w południowo-zachodniej Jordanii, w dolinie Wadi Musa. Jest to o tyle niezwykłe miejsce, że całe miasto nie zostało wzniesione w tradycyjnym rozumieniu tego słowa – zostało wykute bezpośrednio w różowych skałach piaskowca.
Miasto było stolicą królestwa Nabatejczyków od IV wieku p.n.e. i swój rozkwit zawdzięczało położeniu na szlaku handlowym łączącym Arabię, Egipt i Morze Śródziemne. Niektóre zbudowane przez Nabatejczyków zbiorniki wodne i systemy kanałów, które miały zapewniać dostęp do wody mieszkańcom, funkcjonują aż do dziś.
Najbardziej charakterystycznym obiektem jest Al-Khazneh (Skarbiec) – monumentalna fasada świątyni wykuta w skale, która służy jako symbol całej Petry. Dostęp do miasta prowadzi przez wąski, kilometrowy wąwóz Siq, którego ściany sięgają nawet 80 metrów wysokości. Miasto zostało częściowo zniszczone przez trzęsienie ziemi w 363 roku n.e. i już się po tym nie podniosło, popadając w zapomnienie aż do XIX wieku.
Hagia Sophia, Turcja
Siedem cudów świata już zostało wymienione. Dodatkowo można również dopisać do tej listy Świątynię Mądrości Bożej, czyli Hagia Sophia (właściwie Hagia Sophia, nie Haga Sophia). To ogromna budowla znajdująca się w Stambule, pierwotnie będąca świątynią chrześcijańską wzniesioną w 537 roku za panowania cesarza bizantyjskiego Justyniana I.
Po zdobyciu Konstantynopola przez Turków w 1453 roku została przejęta przez muzułmanów i przemianowana na meczet – dobudowano minarety, a wiele mozaik pokryto tynkiem. W 1935 roku, za czasów Ataturka, budowla otrzymała status muzeum, co pozwoliło na odsłonięcie i restaurację bizantyjskich mozaik. Od 2020 roku ponownie funkcjonuje jako meczet, choć pozostaje otwarta dla turystów.
We wnętrzu świątyni można dostrzec zarówno symbole chrześcijańskie (mozaiki przedstawiające Chrystusa, Maryję, świętych), jak i muzułmańskie (kaligrafie z cytatami z Koranu, mihrab). Jest uznawana za najwspanialszy obiekt architektoniczny pierwszego tysiąclecia naszej ery, a jej ogromna kopuła o średnicy 31 metrów była przez wieki wzorem dla architektów budujących meczety i katedry na całym świecie.